Αντιφάσεις

Ένας Αμερικανός ψυχολόγος, ο Leon Festinger, ανακάλυψε το 1957 μια πτυχή της ανθρώπινης σκέψης που την ονόμασε «γνωστική ασυμφωνία». Πρόκειται για την αδυναμία να ανεχόμαστε αντιφατικές πλευρές της σκέψης καθώς και για την οδύνη που προκύπτει από αυτήν. Αν κάτι είναι Α, δεν μπορεί να είναι Β· αν είμαι καλός, δεν μπορώ να είμαι και κακός, και ούτω καθεξής. Το αναφέρω αυτό γιατί, μιλώντας για την οδύνη, διαπιστώνω ότι συχνά πηγάζει από τον τρόπο που σκεφτόμαστε.

Στη σχολή μας έχουμε τα kōan, στα οποία καλούμαστε να αποδείξουμε ότι είμαστε και Α και Β, και ζώο και Βούδας, να είμαστε κάτι και ταυτόχρονα το αντίθετό του. Και αυτό δεν είναι καθόλου λίγο!

Αυτά τα kōan μας διδάσκουν να αποδεχόμαστε τις αντιφάσεις μέσα μας και τις αντιφάσεις της ζωής. Να τις βλέπουμε ως πολικότητες, να τις ενσωματώνουμε με διαύγεια και να τις αποδεχόμαστε και στους άλλους. Όταν γινόμαστε ένα με την μη αντιδραστική αυτοπαρατήρηση, όπως κάνουμε εδώ, απελευθερωνόμαστε από τις παγίδες της σκέψης, που παραμονεύουν διαρκώς, και βλέπουμε καθαρά την κίνησή της (της σκέψης) μαζί με τις αντιδράσεις μας.

Αξίζει να αφιερώσουμε την προσοχή μας, σε αυτή την ανικανότητα για «αντιφατική/ δυσαρμονική/ ασύμφωνη» σκέψη. Και τότε θα ανακαλύψουμε ότι αυτός ο τρόπος σκέψης ενεργεί σε πολλές στάσεις (του νου) οι οποίες δεν αλλάζουν ποτέ, σε πολλές σκέψεις οι οποίες μετατρέπονται σε προκαταλήψεις, ιδεολογία και βία απέναντι στον εαυτό μας και στους άλλους — πηγές μεγάλης οδύνης. Μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι μέσα στις αντιφάσεις μας και μέσα στις αντιφάσεις του κόσμου που θέλουμε να μεταμορφώσουμε, ακριβώς επειδή ο κόσμος είναι τέλειος όπως είναι, συμπεριλαμβανομένων κι εμάς που θέλουμε να τον μεταμορφώσουμε. *Άρθρο του Mario Nanmon Fatibene σε ελεύθερη απόδοση.

*Βρείτε το πρωτότυπο άρθρο: https://hokuzenko.it/mario-nanmon-dissonanze/