Διαδικτυακή ή δια ζώσης γιόγκα; Ένα ψευτο-δίλημμα σε μια εποχή που χρειαζόμαστε περισσότερο την κοινότητα

Η διαδικτυακή γιόγκα αποτελεί αναμφίβολα ένα πολύτιμο εργαλείο της σύγχρονης εποχής. Προσφέρει πρόσβαση, ευελιξία, ποικιλία και μπορεί να υποστηρίξει ανθρώπους που για λόγους χρόνου, υγείας, τοποθεσίας ή οικονομικών περιορισμών δεν μπορούν πάντα να παρευρεθούν σε ένα στούντιο. Αυτή η πραγματικότητα είναι αδιαμφισβήτητη και αξίζει αναγνώριση.

Ωστόσο, η πρόσφατη διαφημιστική καμπάνια της πλατφόρμας YogaGlo (βλέπε εικόνα) επιλέγει να παρουσιάσει αυτή τη συζήτηση ως μια σύγκριση όπου το ένα μοντέλο υπερέχει και το άλλο σχεδόν αποδομείται. Η δια ζώσης πρακτική παρουσιάζεται ως «υπερβολικά ακριβή», «συνωστισμένη», «χρονοβόρα» και «περιορισμένη», χωρίς καμία αναφορά στη δυνατότητα συνύπαρξης των δύο μορφών πρακτικής.

Και εδώ ακριβώς γεννάται ένα σημαντικό ερώτημα: Είναι πράγματι αναγκαίο να τοποθετηθούμε υπέρ του ενός, υποτιμώντας το άλλο;

Η γιόγκα δεν είναι μόνο περιεχόμενο — είναι σχέση

Η γιόγκα, πέρα από τεχνική, ασάνα και καθοδήγηση, είναι εμπειρία σχέσης. Είναι το βλέμμα του δασκάλου που παρατηρεί, η σιωπή που μοιράζεται μια ομάδα ανθρώπων στον ίδιο χώρο, η αυθόρμητη ανταλλαγή πριν και μετά το μάθημα, το αίσθημα ότι «ανήκω κάπου». Αυτά τα στοιχεία δεν είναι δευτερεύοντα· αποτελούν την καρδιά της πρακτικής για πολλούς ανθρώπους.

Σε μια εποχή όπου η απομόνωση και η αποξένωση ενισχύονται διαρκώς —μέσα από οθόνες, αλγόριθμους και ψηφιακές υπηρεσίες— η φυσική κοινότητα τείνει να φθίνει. Η ανθρώπινη επαφή, η ζωντανή αλληλεπίδραση και η αυθεντική επικοινωνία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη.

Η δια ζώσης γιόγκα δεν είναι απλώς «ένα ακόμα προϊόν» στην αγορά ευεξίας. Είναι ένας χώρος συνάντησης. Ένας τόπος όπου ο άνθρωπος συναντά τον άλλον άνθρωπο, όχι ως avatar, αλλά ως ζωντανή παρουσία.

Όταν η σύγκριση γίνεται μονόπλευρη

Ένα σχόλιο που είδα κάτω από την καμπάνια αποτύπωσε αυτό που ένιωσαν πολλοί:

“At a time when studios are struggling, why make a comparison like this? There are much better ways to market your product without dragging yoga studios. People can have both.”

Η απάντηση του YogaGlo ήταν πράγματι προσεκτική, ανθρώπινη και με διάθεση ενσυναίσθησης. Αναγνώρισε τη σημασία των στούντιο, τη συνύπαρξη των δύο μορφών και το γεγονός ότι πολλοί από τους ίδιους τους ανθρώπους της πλατφόρμας ασκούνται σε φυσικούς χώρους.

Όμως, παρά αυτή τη δήλωση, η ρητορική της καμπάνιας παρέμεινε αμετάβλητη. Το μήνυμα που προβάλλεται οπτικά και λεκτικά συνεχίζει να τοποθετεί τη δια ζώσης πρακτική ως προβληματική, αντί ως συμπληρωματική.

Και τα μηνύματα που επαναλαμβάνονται —ιδιαίτερα σε περιόδους που πολλά στούντιο αγωνίζονται να επιβιώσουν— έχουν βάρος και αντίκτυπο, είτε αυτός είναι ηθελημένος είτε όχι.

Το «και τα δύο» δεν είναι αδυναμία — είναι ωριμότητα

Η αλήθεια είναι απλή και ταυτόχρονα βαθιά:

οι άνθρωποι δεν ζουν γραμμικές ζωές και οι ανάγκες τους αλλάζουν.

Υπάρχουν περίοδοι που η διαδικτυακή πρακτική είναι σωτήρια. Υπάρχουν άλλες που η παρουσία σε έναν κοινό χώρο είναι θεραπευτική. Και τις περισσότερες φορές, οι δύο αυτές μορφές μπορούν —και χρειάζεται— να συνυπάρχουν.

Η γιόγκα, ως φιλοσοφία, μας καλεί στη μη-δυαδικότητα. Στο «και αυτό και εκείνο». Στην κατανόηση ότι δεν χρειάζεται να απορρίψουμε κάτι για να αναδείξουμε κάτι άλλο.

Ένα κάλεσμα με φροντίδα

Η κριτική αυτή δεν πηγάζει από αντιπαλότητα, αλλά από φροντίδα — για τους μαθητές, για τους δασκάλους, για τις κοινότητες που κρατούν τη γιόγκα ζωντανή πέρα από τις οθόνες.

Ίσως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιο μοντέλο «κερδίζει», αλλά πώς μπορούμε όλοι —πλατφόρμες, στούντιο, δάσκαλοι και μαθητές— να υπηρετούμε τον άνθρωπο πιο ολιστικά, με μεγαλύτερη ευαισθησία στο κοινωνικό και συναισθηματικό πλαίσιο της εποχής.

Γιατί, τελικά, η γιόγκα δεν μας μαθαίνει να διαλέγουμε πλευρές. Μας μαθαίνει να συνδεόμαστε.